Proces diagnozy

Badania podstawowe
– spirometria

Badanie spirometryczne polega na wykonywaniu w różny sposób wdechów i wydechów przez ustnik aparatu według poleceń osoby wykonującej badanie (patrz zdjęcie). Wynik badania pokazuje m.in. natężoną pojemność życiową płuc, która u chorych na POChP często bywa prawidłowa oraz wskaźnik nazywany FEV1, który określa objętość powietrza wydmuchanego w pierwszej sekundzie nasilonego wydechu(jest to najważniejszy parametr w całym badaniu). Na podstawie tych dwóch wartości lekarz ocenia stopień zaawansowania choroby, który może być łagodny, umiarkowany, ciężki lub bardzo ciężki. W początkowym okresie leczenia badanie to wykonuje się częściej – kilka razy w ciągu roku. Potem zazwyczaj wystarczą pomiary wykonywane raz na 12 miesięcy. U chorych z ciężką postacią POChP lub z powtarzającymi się zaostrzeniami choroby badanie to wykonuje się częściej.

Badania, które pomagają
ocenić zaawansowanie
choroby oraz pozwolą
wykluczyć inne
przyczyny dolegliwości

Zdjęcie RTG klatki piersiowej

pozwala ocenić wymiary klatki piersiowej, obecność pęcherzy rozedmowych, może wskazywać na obecność nadciśnienia płucnego. W początkowych okresach POChP najczęściej nie ma żadnych charakterystycznych dla choroby zmian radiologicznych w obrazie płuc. Stąd wykonywane w tym okresie ba-dania radiologiczne nie pozwalają na rozpoznanie POChP. W miarę postępu choroby pojawiają się cechy rozedmy płuc, a w późniejszym okresie również cechy serca płucnego. Dopiero wówczas badanie radiologiczne może być po-mocne w potwierdzeniu rozpoznania choroby. W stabilnym okresie POChP zdjęcie radiologiczne klatki piersiowej powinno być wykonywane co najmniej raz na dwa lata. Często zachodzi konieczność wykonania tego badania w czasie zaostrzenia POChP.

Echo serca

pozwala ocenić wymiary serca oraz pośrednie cechy nadciśnienia płucnego, jest przydatne w różnicowaniu POChP z niewydolnością serca. Najczęściej nie stwierdza się zmian charakterystycznych dla POChP w badaniu EKG. Jedynie u chorych z zaawansowaną postacią choroby lekarz może rozpoznać w EKG cechy przerostu prawej komory serca i cechy serca płucnego.

Badanie gazometryczne krwi
i pulsoksymetria

pozwalają na ocenę ciężkości zaburzeń oddychania oraz są pomocne w monitorowaniu leczenia tlenem. Badanie polega na pobraniu niewielkiej ilości krwi, najczęściej z tętnicy na przedramieniu (badanie to może być bardziej bolesne niż zwykłe pobranie krwi z żyły). Czasem miejscem pobrania jest płatek uszny. Badanie wtedy jest mniej bolesne i przypomina sposób, w jaki pobiera się krew z palca do oceny poziomu cukru we krwi. W procesie terapeutycznym gazometrię wykonuje się regularnie jedynie u pacjentów z niewydolnością oddychania. U pozostałych chorych wystarczy wykonanie kontrolnego badania raz w roku.

Bardzo ważnym elementem diagnostyki POChP jest różnicowanie go z innymi chorobami układu oddechowego i układu krążenia, które mogą objawiać się podobnie. Najważniejsze z nich to:

 

Astma oskrzelowa
Niewydolność serca
Infekcje dróg oddechowych, w tym również gruźlica
Rozszerzenie oskrzeli
Nowotwory układu oddechowego

Proces
diagnostyczny

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies w swojej przeglądarce internetowej.